Even een update-je :D (lange UPdate ;) )

Hier was ik even weer, na een lange tijd geen blogje geschreven te hebben...

Ik kijk regelmatig even, maar blogjes schrijf ik niet zoveel meer...

Onze Luca is alweer bijna 2!! In januari, maar toch... Het gaat me veel te snel ;)  Hij loopt lekker rond te rennen en dingen te verslepen, door de kamer :D Heerlijk kind :D

Hij praat al zo goed en verstaanbaar...

Onvoorstelbaar, hoe zo'n klein humpje, dat zo afhankelijk in je armen ligt en je zo nodig heeft, zo snel veranderd in een kindje, dat alles zelf wil doen en al zoveel kan.

Zo mooi om te zien, maar het maakt me soms ook emotioneel. Dat je sommige dingen zo snel al achter je moet laten. Zoals de babykleertjes. Als ik ze zie, moet ik huilen.... Zo stom, maar dat gevoel komt dan gewoon omhoog :)  Ik zou die spullen dan ook niet weg willen/kunnen doen. Maar ik ben vast niet de enige mama, die dat heeft :D

Wij willen voorlopig nog géén '2e' (3e als je Lilly* meerekend)  Ik heb een Implanon in mijn arm laten zetten, die daar maximaal 3 jaar in kan/mag blijven zitten. Dus sowieso de eerst komende 3 jaar, zijn wij nog niet zwanger :) Ik mis het wel hoor. Dat gekriebel in je buik en die plopjes. Maar een baby wordt ook groot en is alles net zo goed nodig. Sommige dingen kun je 2e hands kopen, dat klopt. Maar luiers en voeding kopen blijft duur, hoe goedkoop je het ook koopt. Het kindje heeft het zo lang nodig, dat het uiteindelijk alsnog heel veel geld gekost heeft :) Dat kunnen wij niet opbrengen in deze crisis-tijden. Ik heb op het moment geen werk. Dus we hebben het vrij moeilijk op het moment, financieel. Maar we redden het met ons 3en :) Maar daar zou dus niet nog een kindje in kunnen passen, op het moment. Of het een definitieve beslissing blijft, zien we over 3 jaar wel weer :)

Tom en ik zitten gelukkig weer in de 'Up'-fase in de relatie. Ik heb een poosje gedacht, om weg te gaan. Omdat ik alles alleen moest doen, qua opvoeding en huishouden. De relatie kwam ook nog maar van 1 kant. Tom dacht dat het allemaal wel prima zat. Waarom zien mannen niet, dat je niet lekker in je vel zit? Dat je niet over je problemen kunt of durft te praten? Op een gegeven moment heb ik alles eruit gegooid en gezegd dat ik erover dacht om weg te gaan. Daar schrok hij erg van. We hebben dit uitgepraat, maar het gevoel bleef nog lang. Op een gegeven moment heb ik voorgesteld om Luca een weekendje weg te brengen, om onze jubileum te vieren, op 26 oktober. ( We waren toen 7 jaar samen, maar we kennen elkaar in februari alweer 11 jaar, met een pauze ertussen. Ik was 15 en hij 18 toen we elkaar leerden kennen) Ik heb toen gezegd: Dat doen we gewoon, want onze relatie verwaterd onder alle andere dingen, die we voor anderen proberen te doen. Ik heb toen gewoon gezegd wat ik dacht en hij was het met me eens. Toen hebben we dat weekend lekker helemaal niks gedaan. Lekker van elkaar genoten en verder even helemaal niks aan onze hoofd. Samen Sushi gemaakt en veel lol gemaakt met het maken van de Sushi en de stokjes. Weer veel om elkaar gelachen. Daar zijn we goed in. Elkaar laten lachen. Dus sindsdien zitten we weer aan de goede kant. Het gevoel is weer terug en ik kan er weer tegenaan. Hij helpt me nu ook veel meer, met Luca. Hij begon te merken dat Luca niet meer met hem wilde spelen of naar hem toe kwam, als hij au had. Dat laatste is nog steeds moeilijk, maar de rest is er gelukkig. Hij gaat erg leuk met Luca om en doet nu ook echt zijn best. Ik ben weer blij :D

Zooo!! Dit was even een lange update, maar nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van ons :)

Ik wens iedereen een fijne December-maand toe, namens ons!

Liefs Familie de Ruyter